|
|
 |
| | Makale Ayarları | Stil |
02 Nisan 2026, 16:53
| #1 |
 Yenildiğimiz Yerden Değil “Yenildiğimiz Yerden Değil” Anlatmaya en eski sızımın kıyısından başlıyorum; Toprağın sertliğini ilk ezberlediğim yerden, Bir çocuğun kalbinde büyüyen o saf inancın Duvarlara çarpa çarpa un ufak oluşundan… Ve o ilk kuşatma.. Korkunun değil, dehşetin sarmaşık gibi İçime dolandığı, nefesimi tanımadığım an… Sonra öğrendim; Mağlubiyet, korkudan daha sadıkmış insana. Gitmezmiş. Adını koyamadığın her boşlukta Sessizce yanı başında otururmuş. Hüznün sisi indiğinde gözlerime, Işık çekildi içimden usulca. Nice umut, kimseler duymadan Kendi karanlığımda gömüldü. Henüz dilini çözemediğim bir hayatın ortasında, Şefkati unutmuş ellerin sofrasında Kederin tozunu yuttum yıllarca— Ve sustum. En çok da sustum. Gel… Kirlenmemiş bir yer bulalım kendimize. Medeniyetin pası değmemiş bir kuytu, Suyun tuzuyla tenimizi, Ormanın uğultusuyla ruhumuzu arındıralım. Sözcüklerin arkasına saklanmadan, Hilesiz bir kadeh gibi duru olalım; Olduğumuz kadar, olduğumuz gibi… Şimdi sıra sende.. Kır o suskunluğun paslı zincirlerini. Sesin, rüzgâr gibi değsin içime, Çünkü en çok ona muhtacım. Anlat bana; Metalin soğuk yükünü omuzlarında nasıl taşıdığını, Toprağın o doymaz, o kanlı iştahını… Her yara aldığında Zırh giydiğini sanan o kırılgan yanımızı, Ve acıyla beslenen o dev yalanı Nasıl yıktığını anlat… Bırak.. İçindeki fırtına savursun cümlelerini. Düzen bozulursa bozulsun, Kelimeler dağınık kalsın biraz. Sonra bir ezgi yükselsin dudaklarından; Tüm vedaları ve kavuşmaları bilen O eski, o tanıdık şarkı… İşte o an anlayacağız.. Yenildiğimiz yerden değil, Dürüstlüğümüzden doğduğumuzu. Ve en çıplak yamaç bile Bir gün İnancın sabrıyla Yeşerecek. 👏 2
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” | |
| |
| Şu Anda Bu Makale Görüntüleyen Aktif Kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| |
Ağaç şeklinde