|
|
 |
| | Makale Ayarları | Stil |
30 Mart 2026, 00:17
| #1 |
 Unutamadıklarımızdan Başlıyoruz Geç kalınmış bir akşamın içindeyim şimdi, gün, usulca sıyrılıyor omuzlarımdan. Bir fincan çayın buğusunda yüzünü arıyorum eski bir şarkı gibi, yarım kalmış bir nakarat kadar içimde. Hayat dediğin, biraz aceleye gelmiş vedalardan ibaret aslında, biraz da “kalsaydın” diyemeyişlerimizden. Ne zaman geçmişi ansam, bir sokak lambası yanıyor içimde, altında bekleyen o eski halimle göz göze geliyorum. Hatırlıyor musun? Birlikte susmanın bile anlamlı olduğu zamanları... Cümle kurmaya gerek yoktu, kalbimiz konuşmayı öğrenmişti çünkü. Şimdi ise kelimelerim var, ama anlatacak kimsem yok gibi. Gece uzadıkça, insan kendine daha çok benziyor. Eksikleriyle, kırıklarıyla, biraz yorgun ama hâlâ umutlu. Çünkü her şeye rağmen insan, en çok sevdiği yerden vazgeçemiyor. Ben hâlâ aynı yerdeyim belki, ama içimde bir şeyler eskidi. Bir gülüşün bıraktığı iz, yıllara meydan okurmuş, öğrendim. Ve bazı anlar var ki, ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş, hep sana en yakın kalıyor. Şimdi radyoda bir şarkı çalıyor, tam da bizi anlatan cinsten. Sesini duyar gibi oluyorum, o tanıdık tonda, “Geçmiş geçmedi aslında” der gibi. Belki de hayat, unutmaya çalıştıklarımızla değil, unutamadıklarımızla yazılıyor. Ve biz, en çok kalbimizde kalan yerlerden yeniden başlıyoruz hayata. 👍 2❤ 3
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” | |
| |
| Şu Anda Bu Makale Görüntüleyen Aktif Kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| |
Ağaç şeklinde