|
|
19 Ocak 2026, 22:59
| #1 |
 Kendime Veda Kendime Veda Senden nasıl vazgeçeceğimi bilmek isterdim. Kalmak; her gün biraz daha eksilmekti. Adını anınca susmayı, Fotoğraflarına bakınca güçlü görünmeyi Öğrenemedim. Ellerim, Bıraktığını sandığım o alışkanlık gibi Hâlâ cebime gidiyor. Senden nasıl vazgeçeceğimi bilmek isterdim. Bir şehirden taşınır gibi değil bu, İnsan kendi içinden nereye gider ki? Her sokakta sen, Her köşede yarım kalmış bir ihtimal. Ben yolları değil, hatıraları kapatmak istedim, Hiçbir kilit tutmadı o kapıları. Senden nasıl vazgeçeceğimi bilmek isterdim. Bazı vedalar yüksek sesle edilmez, Gürültüsüz devrilir insan. Gülüşünü unutmaktan değil, Onsuz gülmeyi öğrenememekten korktum. Sen giderken, Ben hâlâ gelmeni bekliyordum. Senden nasıl vazgeçeceğimi bilmek isterdim. Adını her düşündüğümde Kendimden bir parça kopardığımı fark etmeden... Meğer insan birini sevmeyi değil, Kendini onun yanında "kim" sandığını Bırakmakta zorlanırmış. Senden nasıl vazgeçeceğimi bilmek isterdim. Bazıları gitmez, içimize yerleşir. Ve en büyük yalnızlık, birinin yokluğu değil; Onunla kurduğun hayatın Artık hiç olmayacağını bilmektir... 👍 2👏 1 | |
| |
| Şu Anda Bu Makale Görüntüleyen Aktif Kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| |
Ağaç şeklinde