Yorumlar

Mesafe · #1

Kendime Veda

Senden nasıl vazgeçeceğimi bilmek isterdim.
Kalmak; her gün biraz daha eksilmekti.
Adını anınca susmayı,
Fotoğraflarına bakınca güçlü görünmeyi
Öğrenemedim.
Ellerim,
Bıraktığını sandığım o alışkanlık gibi
Hâlâ cebime gidiyor.

Senden nasıl vazgeçeceğimi bilmek isterdim.
Bir şehirden taşınır gibi değil bu,
İnsan kendi içinden nereye gider ki?
Her sokakta sen,
Her köşede yarım kalmış bir ihtimal.
Ben yolları değil, hatıraları kapatmak istedim,
Hiçbir kilit tutmadı o kapıları.

Senden nasıl vazgeçeceğimi bilmek isterdim.
Bazı vedalar yüksek sesle edilmez,
Gürültüsüz devrilir insan.
Gülüşünü unutmaktan değil,
Onsuz gülmeyi öğrenememekten korktum.
Sen giderken,
Ben hâlâ gelmeni bekliyordum.

Senden nasıl vazgeçeceğimi bilmek isterdim.
Adını her düşündüğümde
Kendimden bir parça kopardığımı fark etmeden...
Meğer insan birini sevmeyi değil,
Kendini onun yanında "kim" sandığını
Bırakmakta zorlanırmış.

Senden nasıl vazgeçeceğimi bilmek isterdim.
Bazıları gitmez, içimize yerleşir.
Ve en büyük yalnızlık, birinin yokluğu değil;
Onunla kurduğun hayatın
Artık hiç olmayacağını bilmektir...