Bir pazar günüydü
Hasretin sancısıydı
Bulutlar gözyaşlarımı gizlemek için
Ağlıyordu...
Çukurova treni hazırdı harekete.
''Tükeneceğiz'' diyordu
Sezen söylüyordu.
Takvimin son günüydü
Tüm alametler gerçekleşmiş
Ayrılık, sura üflemişti.
Korkuyordum...
Çukurova treni hazırdı harekete
Şahdamarımdan başlamıştı ölüm
Dönüşü yok
Son sarılmaya az kalmıştı...
Belki, kahramanların ayrılığı severek olmazdı
Leyla, çok geç öğrenmişti bunu.
Ama seven bendim, namı mecnun yapmıştı
Ayağımı inatla gazdan çekiyordum
Makiniste yalvarıyordum içten içe
Sessizlik hakimdi
Kimseden çıt çıkmıyordu
Ölüm sessizliği dedikleri buydu işte
Anlamıştım
Dönüş yoktu
Çukurova treni hazırdı harekete
Adımlarım ağırlaşmıştı
Sevmezdim zaten vedaları
Elvedaya hiç hazır değildim
Yaklaştı...
Son defa baktı gözlerime
Dokundu son defa ellerime
''Mecburum'' yakışmamıştı dillerine
Sadece sustum
Sadece sarıldım
Sadece kokladım
Sadece ağladım...
Ve mutluluk gözlerime baka baka ayrıldı ellerimden
Nostaljik olurmuş tren garları
Ve her nostalji hüzünle yüklenirmiş
Çukurova treni başladı harekete
Sadece sustum
Sadece ağladım
Sadece izledim...