Saat günün bilmem kaçı,
Sokak lambaları bile uykulu bu şehirde.
Benim için , " hep neşelidir" diyorlar,
"Yüzünden tebessüm eksik olmaz, gamsızdır"
Nereden bilecekler? bilmiyorlar...
Ceketimin düğmelerini iliklerken,
Aslında kalbimin kırıklarını nasıl gizlediğimi görmüyorlar.

Ben her sabah erkenden giyiniyorum o yalandan gülüşleri,
Bir zırh gibi kuşanıyorum kahkahaları.
"Nasılsın?" diyenlere, "Çok iyiyim" diye haykırırken,
İçimdeki uçurumlardan aşağı yuvarlanıyorum,
Duymuyorlar.

Ben, gözlerimin içine kadar sinen o yangını,
Bir tebessümün arkasına saklamayı erken öğrendim.
Oysa her gün,
Gün batarken perdelerin arkasında,
Kimsenin ayak basmadığı o ıssız yanımda,
İçimde bir çocuk hıçkıra hıçkıra ağlıyor.
Sessizce,
Duvara çarpan gölgelerden bile gizleyerek,
Sana olan o çaresiz, o dilsiz gizimi gözyaşlarımla yıkıyorum.

Umut, çoktan terk etti bu sokağı,
Treni kaçırmış bir yolcu gibiyim.
Yalnızlık, zihnimin her köşesinde birikmiş eski gazete,
Ve ben her gün biraz daha eksiliyorum.
Ama dışarı çıktığımda, yine o bildiğin adam oluyorum.
Maskemi takıyorum,
Selam veriyorum eşe dosta,
Yalandan neşeli şarkılar yazıyorum.
Yalandan espriler yapıyorum.
İçim kan ağlarken,
Ömrüm, bir yaprak gibi dalından koparken,
Dünyaya inat, herkese inat,
Yine en çok ben gülüyorum...