Kurulmayan cümlelerin sonucudur vedalar
İnsan, bir şehirden ayrılırken,
En çok da sustuklarını alır yanına.
En çok, söyleyemediklerini doldurur bavuluna;
Yalnızlığına eş...

Şimdi saat, gitmelerin tam ortası.
Bavuluma sığmayan o kadar çok şey var ki;
Birlikte susulan bir akşamüstü,
Tesadüfen karşılaştığımız o çıkmaz sokak mesela...
Ve en mutlusu, o pazar kahvaltıları.

Şimdi gidiyorum,
Ama öyle gururlu, arkama bakmadan, kahramanca değil.
Bildiğin boynu bükük, perişan...
Ellerim ceplerimde,
Bavulumda senin hiç tutunmadığın o soğuk yalnızlık.
Bu son veda,

Koca bir şehri haritadan silmekmiş meğer, elveda...
Yaslayıp başımı giden otobüsün camına,
Seni bu şehre gömüyorum.
Hakkını helal etme bana,
Çünkü helallik biten şeyler içindir.
Biz bitmedik ki...
Sadece birimiz mutluluk trenini kaçırdı,
Birimiz gara hiç uğramadı.
Biz bitmedik ki, biz sadece yitirdik.

Güle güle denmez gidene,
Zaten gülene de pek rastlanmaz bu saatten sonra.
Sadece bir parça sessizlik dök ardımdan...
Belki bir gün dönmek isterim de,
Ayak seslerim hatırlatır beni sana.
Elveda...