İnsanoğlu, sosyal yaratıktır. Bu yüzdendir; yanında her zaman birilerini görmek ister. Her düştüğünde; kendini ayağa kaldıracak bir el arar. Hatta bilirsin, biz de bir deyiş vardır; Yalnızlık Allah'a mahsustur. Yalnız olunca korkar, yalnız olunca sıkılır, yalnız olunca bunalıma gireriz. Bu yüzdendir; insanoğlu, kolay arkadaş edinir. Oysa arkadaş ne demek, bilmeyiz. Halbuki insan, yalnız doğar ve yalnız ölür. Arada geçen ''hayat'' dediğimiz süreyi de yalnız yaşamayı bilirsek, belki de üzülmeyiz. Peki o zaman, üzüntüyü tanımadan mutluluk olur mu?

Yıllar böyle geçti. Herkes kendi yoluna ilerledi. Artık kimsenin, birbirinden haberi yoktu. Çocukluk arkadaşları unutulmuştu. Zaten gözden ırak olan, gönülden de ırak olmaz mı? Vefa, şimdi sadece bir semt adı değil mi? Tekin, 18 yaşlarında, bıçkın bir delikanlıydı yetimhaneden atıldığında. Bir yandan, bir lokantada garsonluk yapıyordu hayata tutunmak için. Diğer yandan da çok çalışıp, kazanmış olduğu hukuk fakültesinde öğrenciliğine devam ediyordu. Çetin ise ne yapsın! İkiz kardeşi Tekin'e mahkumdu. Tekin bu ağır yükü küçük yaşından beri omuzluyordu.

Arkanda dayın yoksa ezik yaşarsın bu hayatı. Tekin, yapayalnızlığın verdiği çaresizlikle katlanıyordu çalışırken ezilmeye. En ufak bir hatasında veya sakarlığında fırça yemekle kalmaz dayağın haddini hesabını sayamazdı.İşinden kovulduğunda da hakkını alamadığı çok olmuştu. Sorsan inançlı toplumda yaşıyorduk ya!...

Paranın gücünü erken yaşta çalışmak zorunda kalarak öğrenmişti Tekin. Nice şanslı gençler, altında ailelerinin hediye ettiği son model arabalarla, yanında sevgilileriyle gelirdi Tekin'in çalıştığı mekanlara. Tekin ise onların arabalarını otoparka çekerken mutlu olurdu. Akşam olduğunda, şehrin köhne sokaklarındaki harabeden bozma , ucuza kiralayabildiği evine gittiğinde, gördüklerini Çetin'e anlatırdı. Böylelikle Çetin'in de mutlu olduğunu düşünürdü. Ama Çetin, asiydi hayatın adaletsizliğine karşı. Tekin ise birgün okulunu bitireceği ve engelli kardeşine daha rahat bakabileceği ümidiyle ses çıkarmazdı düzene karşı. Gündüzleri okul ve iş, akşamları Çetin derken; çok da parlak bir öğrenci olamadı Tekin.

Devam edecek...