İnsan nedir? Hayata geliş amacımız nedir? Bir sebebi var mı gerçekten? Yoksa yazarın dediği gibi ^Beni de sana getiren ulu sebeplerim yok^ savı, asıl gerçek mi? Sadece yaşayıp, vademiz dolunca göçüp gitmek mi tek gayemiz? Yoksa 'insan' olabilmek mi? Peki insan olmanın alamet-i farikası nedir? Yıllar önce bir arkadaşım;
''İnsan, sevebildiği kadar insandır'' demişti. Bu dostuma şizofren tanısı konulduğunu öğrendim yıllar sonra. O gün anladım ki; sevmek, akıl işi değil. Akıllı olmak da insan işi değil aslında. Sevmek lazım... Deli gibi sevmek lazım. İnsan olabilmek için, deli olmak lazım.

Oysa kime sorsak; 'iyilikten', 'güzellikten', 'insanlıktan' bahseder. Bir yandan dürüstlük ahkamları kesenleri över dururuz, bir yandan da çıkar için satılığa çıkmayan onur kalmamış... Hani 'insan'ızya..

Kutsal kitaplarda ''herşey, insan için yaratıldı'' der. İnsan olmak gerçekten bu kadar erdemli bir varoluş mu? Veya insanlık fizikte değil yürekte mi? Eğer yürekteyse; yüreğiyle insan olan, gerçekten hak ettiğini alabiliyor mu? Belki de er yada geç alıyordur. Yalnız, yaşadıklarımdan öğrendiğim kadarıyla alıyorsa bile, yaratan, çok uzun vadede ödeme yapıyor.

Bazıları şanssız doğar. Mağlup başlar hayata. Tanrının adaletsizliğini daha doğar doğmaz kavrarlar. İnsanın evrimleşmemiş, basit bir canlı olduğunu, doğduklarında öğretir Tanrı onlara. Kimileri öksüz, kimileri yetim, kimileri meteliksiz, kimileri ise 'hiç' doğar hayata. Kimileri yalılarda, dadı kucağına düşerken ; kimileri kaldırım taşlarına, kimileri de var ki; bombaların gölgesine. O zaman adalet nerede? Yanlış anlama, yaratanı suçlamıyorum. Bu hale getiren O mu? Güzelim dünyayı yaşanmaz hale getiren, insan olmayı kavrayamamış bizleriz. Bu dünyada insan olabilmenin en güzel yanı ise; geriden gelip maçı kazanmaktır.

DEVAM EDECEK...