2.SAHNE
Hasta2, doktor koltuğunda, Hasta1 ise karşısında oturur.Hasta 1,tuhaf tuhaf bir sağı bir solu inceler. Birşeylerden korkar gibi tedirgindir. Hasta 2, masada oturmuş önündeki kartonları sıraya dizer, Hasta 1, tırnaklarını yiyerek O’nu izlemeye başlar.

HASTA 2
Neye bakıyorsun sen?

HASTA 1
Ben mi?

HASTA 2
Başkası var mı burda?

HASTA 1
(iyice yaklaşıp,sessizce) Yok mu?

(Hasta 2 şaşkın şaşkın bakar.)

HASTA 2
Nerde?

HASTA 1
Kim?

HASTA 2
O

HASTA 1
O kim?

HASTA 2
Sen dedinya canım burda biri var diye?

HASTA 1
Biz varız işte?

HASTA 2
Siz kimsiniz?

HASTA 1
Senle ben işte.

HASTA 2
Başkası yok mu?

HASTA 1
(iyice yaklaşıp) var mı?

HASTA 2
Bi karar ver, sen dedin ya!

HASTA 1
(eliyle gel gel yapar, birbirlerine yaklaşırlar, hasta 1
etrafı süzüp iyice yaklaşır) Deli misin?

HASTA 2
Sen kime deli diyorsun! (bağırarak)

(Hasta 1 korkarak sandalyesinde küçülür.)

HASTA 2
Neyse. Sakin olalım. (kartonların birini çevirip) Burda ne
görüyorsun?

HASTA 1
Yemyeşil bir çam ormanı

(Hasta 2, kartonu kendine çevirip iyice bakar.)

HASTA 2
Allah allah! Burda he. (Başka bir karton daha çevirir) Peki
burda?

HASTA 1
Bana bak doktor. Ben burdayım çünkü deliyim, salak değilim!

HASTA 2
Ne diyorsun be!

HASTA 1
Ulan orda bir şey mi var?

(Hasta 2 kartona bakar, karton boştur.)

HASTA 2
Hee, araya karışmış. (başka karton çıkarır) Peki burda?

(O sırada kapı tıklanır.)

HASTA 2
Gir!

(Zeynep odaya girer.)

ZEYNEP
Hocam, müsait miydiniz?

HASTA 2
Buyrun. (hasta1’e dönüp) sen odana git.

(Hasta 1 kalkar, Zeynep sandalyeye yürürken yanyana geçerler)

HASTA 1
Dikkat et, deli bu. Mürekkebi orman sanıyor.

(Hasta 1 çıkar. Zeynep oturur.)

ZEYNEP
Ben Ferhunde’nin arkadaşıyım. Dışarda bekliyor kendisi de.

HASTA 2
Evet…evet (şaşkındır) Sizi dinliyorum.

ZEYNEP
Çok seviyordum!

HASTA 2
İnsan sevebildiği kadar insandır. Çok sevene de deli derler. Halbuki sevmek lazım. Deli gibi sevmek lazım. İnsan olmak için, deli olmak lazım.

(Hasta 2 tekrar, mürekkepli kartonu inceler.)

HASTA 2
Burda ne görüyorsun?

(Zeynep şaşkın şaşkın Hasta 2 ‘ ye bakar.)

HASTA 2
Bana sağır bir ressam, bir gülün kristal bir zemine çarptığında çıkardığı sesi tasvir etmiş gibi geldi.

(Zeynep, yine şaşkın şaşkın bakar. Anlam veremez.)

HASTA 2
Duygularıyla yaşamalı insan. Sevecekse ölümüne sevmeli, kızacaksa organları birbirine vururcasına isyan etmeli, ağlayacaksa salya sümük, tüm hüznünü kusmalı.

ZEYNEP
Doğru. Öyle alıştık ki sahteliğe. Gülüşümüz sahte, ağlamamız sahte, dostluklar sahte. Acı, yaşamasını bilene gıdadır. Mutluluk, tadını çıkarana keyiftir. Peki yalnızlık? İnsan yalnız doğar. Yalnız girer toprağa ölünce. Arada geçen zamanı da yalnız mı geçirmek lazım?

HASTA 2
Gidenin tek gittiğini kim söyledi?

(Zeynep susar.)

HASTA 2
Kalanı da yarım bırakır giden.

ZEYNEP
Doğru…Yarım kaldım. Canımın yarısını koydum toprağa.(gözleri dolar) İçimde tarifsiz bir sızı. Nedir hayat denen şey? Acı, mutluluk, sevinç, hüzün. Hiç bir şey hissedememek? Hissizlik ne peki? Yoo,yo bu hissizlik değil. Acıyor sol yanım. Herşey insan içindir derler ama bu başka, bu başkaaa, tarifi yok, dermanı yok.Nasıl dayanılır bu acıya. Yaşanmaz… Böyle yarım yaşayamaz insan. Hani dermansız dert vermezdi kuluna. Bu acının dermanı ne şimdi söylesene bana.

HASTA 2
Biliyor musun? Yarasalar mağaradan ışığa ilk çıktıklarında sola uçarlarmış.

ZEYNEP
Yani!... (bir süre bakışırlar) Neden?

HASTA 2
Ben nerden bileyim!

(İçeri doktor Sevil girer. Hasta 2 hemen ayağa kalkar.)

SEVİL
Afife. Sen ne arıyorsun burda. Yatağına git hemen.

(Afife sessiz ve yavaş adımlarla kimse yokmuşçasına sahneden çıkarken Zeynep ve Sevil arkasından bakar. Sevil, Zeynep’e yaklaşıp tokalaşır.)

SEVİL
Merhaba, Ben uzman psikyatr Sevil Emre. Zeynep Hanım değil mi?

ZEYNEP
Evet.

Devam edecek...