Artık sahne ayrılığındı. Bir insanı, vuracaksan en mutlu gününde vuracaksın demişler. Hani şairin dediği gibi; ''Sen bitirdin b/izi, öyleyse sende kalmalı izi''

Sol yanımda daha önce tatmadığım bir acı vardı. Birşey işte..Tam adlandıramıyordum.. Ama çok acıtıyordu. Galiba bir tek annem ölünce tatmıştım aynı acıyı. İşte tam o gece karşılaştım onunla. Sakalları uzun, aklaşmış, başında siyah, eskimiş bir bere , hani şu balıkçıların taktığından,bilirsiniz. Kahverengi bir parka giyiyordu, eskiliğinden düğmeleri dökülmüş, fermuarı kopmuş. Paçaları kıvrıktı kot pantolonunun taaki yıpranmış, eski siyah botlarının üstüne kadar. Elinden hiç düşürmediği boş şarap şişesini o gece tanıdım.

İzledim uzaktan.. Herkes gelip birşeyler soruyordu. O ise, yorulmuş ve vazgeçmişliğini ıspatlayan ses tonu ve uslubuyla bir bir hikayelerini sıralıyordu. İlk bakışta basit bir şarapçı sandım. Yaklaşınca duydum; adı 'Tecrübe' imiş.
Tabiki bende bilmiyordum o vakte kadar; arabanın camından şarap parası isteyen dilencinin, topladığı paralarla yetimhanedeki küçük kızına bayramlık götürdüğünü..

Herkes uzaklaşınca yaklaştım yanına. Şarabından bir yudum aldı ve gözlerime baktı.
-Gel evlat, dedi.. Gel..!
Usulca oturdum bankın boş tarafına. Herşeyi bildiğimi sanırdım o güne kadar. İlk sorumu sordum O'na:
-Sevmek neden bu kadar zor?

Gülümsedi.. Bir yudum daha aldı şarabından.Yakomozun vurduğu denize doğru içli içli bakmaya başladı.

-Sevmek mi zor? dedi gülerek. Ve devam etti:
Bir gülüşe vurulmak, bir seste huzur bulmak ve iki kalbi birleştirmek dünyanın en zahmetsiz işidir. Çünkü sevmek, ruhun doğasında vardır; yerçekimine karşı koyamadan yukarıdan aşağıya süzülmek gibidir. Kalbin kapılarını ardına kadar açmak için sadece bir an yeterlidir. Sevmek dünyanın en kolay işidir evlat. Bunun için sadece insan olmak lazım. Sevmek lazım, deli gibi sevmek lazım...İnsan olmak için deli olmak lazım..!
Asıl zor olan ayrılıktır evlat. Ayrılık zordur sevdadan...

seversin, koşarsın peşinden
o benim demek istersin
çabalarsın mücadele edersin
kazanırsan mutlu olursun,
kaybedersen bir trenin arkasından bakar,vazgeçersin

ayrılık zordur sevdadan
önce mutlu olacağım sanırsın
zaman geçer özlersin
yastığında kokusunu, ellerinde ellerini
aşkla bakan gözlerini özlersin önce
geceler ağır gelir taşıyamazsın
korkarsın
ya bir başkasına dokunuyorsa o eller
ya bir başkasının dudaklarındaysa senin sandığın dudaklar
İşte o zaman böyle karşıma oturur
ağlarsın, kanarsın .yanarsın
Üstelik dönüpte neyin var demez giden
o gitmek istemiştir
ve gitmiştir
ayrılık gidene değil
ayrılık en çok kalana koyar

unutmak için her yolu denersin
çapkınlık,eğlence,içki,seyahat...Aklına ne gelirse artık.
unutamazsın
çünkü kendini suçlarsın
giden tek başına gitmezki;
sana duvar ördüyse unutma ki tuğlalarını sen verdin
ayrılık zordur sevdadan

Derin bir ''offf'' çekip başını yere eğerken devam etti sözlerine;
-Neyse.. Nerde kalmıştık ey sevdiğim..

Diyerek şarap şişesini ağzına götürdü. Ama şişe çoktan boşalmıştı... Ve baktı elindeki boş şişeye;

-Tamam...tamam hatırladım... Bitmiştik..!