Açıkçası bu yozlaşmış ortamda herkes, hepimiz yalnızız... Fakat hepimizin derinliği farklı.
Yaşadığımız acılar, olaylar, hayatımızdan gelip geçen kişiler, beklentiler, neyseler veya keskeler.
Bizde ki içimizde ki yalnızlığın derinliğini belirler.

Bütün sorgu ve seslerin de biteceği bir an mutlaka vardır diye düşünüyorum. İnsan eninde sonunda kendini telaffuz etmekte zorlanmadığı bir yer bulur. Bu konuda ben halen umutluyum.

Bu illaki bir kişi olmalı değil tabi. Kimisi satır aralarında bulur kendini, kimisi cami avlusunda,kimisi yollarda kimisi ağlayarak yaşadığı anıları gülerek anlattığında.