Bu ayet bir ahlak öğüdü değil.Bu ayet BİLİNCİN İMTİHAN ANINI anlatır.

İfitra sadece ''olmayanı söylemek'' değildir.

İftira, BİLMEDİĞİN ŞEYİ DİLİNE ALMAKTIR.


Yani bu ayet şunu sorar:

''Bunu gerçekten biliyor muydun?''

''yoksa sadece duydun mu?''


Çoğu insan yalan söylemez ama bilmediği şeyi konuşur.

Kur'an'a göre bu da iftiradır.


AYET,SÖZDEN ÖNCE BİLİNCİ YARGILAR.

Ayet dikkat et;

''Bunu söylediniz''demiyor.

BUNU DUYDUĞUNUZDA''diyor.


Yani suç,ağızdan önce başlar.

KULAKTA BAŞLAR.

İlk düşüş noktası şudur;

''Bunu duydum ama durmadım.'' ''Kalbimde bir fren oluşmadı.''


Hakikat sahibi bilinçte refleks şudur;

''Bunu konuşmak bize yakışmaz.''

Eğer bu refleks yoksa,kalp zaten savunmasızdır.


''BİZE YAKIŞMAZ'' CÜMLESİ NE DEMEKTİR?

Bu cümle ahlaki bir kibarlık değildir.

Bu cümle KİMLİK CÜMLESİDİR.


Yani insan şunu demeliydi;

''Benim bilinç seviyem bunu taşımaya uygun değil.''

Bu söz,benim ruhuma yakışmıyor.''


Burada ayet şunu sorar;

SÖZÜN AĞIRLIĞINI TAŞIYACAK KALP VAR MIYDI?


İftira atılan kişi zarar görebilir ama asıl çürüme,o sözü söyleyenin içnde başlar.

Çünkü insan;

-kalbiyle bağ kurmadığı bir sözü

-ağzından rahat çıkarır.


Bu ayet şunu öğretir;

AĞZINDAN ÇIKAN SÖZ,SENİN KALP SEVİYENDİR.



''BU BÜYÜK BİR İFTİRAYDI'' DEMEK NEDEN ÖNEMLİ?


Ayet diyor ki;

BUNU DUYDUĞUNUZ AN,DURMALIYDINIZ.''


Yani sonradan pişmanlık fayda etmez.O an durmak gerekir.


Çünkü hakikat bilinci,sonradan düzeltme yapmaz.


BAŞTAN GÜNAHI TAŞIMAZ.

SUSMAMAK DA İFTİRAYA ORTAKLIKTIR.


Bu ayet sadece ''söyleyenleri''değil,

SUSANLARI DA YARGILAR.

Çünkü ayet diyor ki;


''Bunu konuşmak bize yakışmaz demeniz gerekmez miydi?''


Yani;

-Sustun --> Taşıdın

-Dinledin --> çoğalttın

-Engellemedin --> büyüttün


Hakikat bazen konuşmak değil, DURMAKTIR.


İFİTRA,SÖZLE RUHU YARALAMAKTIR.


İfitira fiziksel zarar değildir.

İfitra , varlığın algısını bozmaktır.


Bir insanın ismini,n,yetini,onurunu kelimeyle kirletmek ruhsal bir saldırıdır.


Bu yüzden kur'an burada ''büyük'' der.

Çünkü bu küçük bir hata değildir.Bilinç suçudur.


AYET ASLINDA ŞUNU SORAR;

''SEN KİMİN SÖZÜNÜ TAŞIYORSUN?''


- Allah'ın mı?

- Nefsin mi?

- Kalabalığın mı?

- Korkunun mu?

Çünkü insan,taşıdığı söz kadar temizdir..


GERÇEK DİNDARLIK BURADA BAŞLAR

Burada ayet şunu öğretir:

İman;

- çok konuşmak değil,

- doğru zamanda susabilmektir.

Hakikate bağlıolan insan,herşeyi bilmez ama herşeyi konuşmaz.


Ve şimdi en sızlatan yere geliyoruz:

''Ben bugüne kadar bilmediğim kaç şeyi konuştum?''

''Kaç söz kalbime yakışmadığı halde ağzımdan çıktı?''

Kaç iftirayı susarak taşıdım?''


Eğer bu sorular içini acıtmıyorsa,ayet hala zihinde kalmış demektir.Kalbe inmemiştir.


Kur'an'a göre iftira dille değil,

KALBİ KORUYAMAMAKLA başlar.

Ve bu ayet şunu söyler;

Her duyduğunu konuşma.Her konuştuğunu taşıyacak bir kalbin yok.