Hayat, çoğu zaman bize sonsuzmuş gibi gelir. Günlük telaşlar, kırgınlıklar, hırslar ve hesaplar içinde kayboluruz. Oysa değişmeyen tek gerçek var: Bir gün hepimiz bu dünyadan göçüp gideceğiz. İşte o gün geldiğinde, geriye ne malımız kalacak ne de makamımız.

Sadece yaptıklarımız ve insanların kalbinde bıraktığımız izler kalacak.

İnsanlar arkamızdan iyi bir insandı mı diyecek, yoksa kırıcıydı, kalp kırardı” mı diye anacak Belki de en önemli soru bu. Çünkü hayat, ne kadar yaşadığımızla değil, nasıl yaşadığımızla anlam kazanır.

Birine uzattığımız yardım eli, içten bir tebessüm, zor günde verilen destek Bunlar küçük gibi görünse de aslında bir insanın hayatında büyük izler bırakır.

Kimi insanlar vardır, arkasında güzel dualar bırakır. Kimi ise kırgınlıklar, pişmanlıklar ve kötü hatıralar Oysa seçim her zaman bizim elimizde. İstersek bir kalbe dokunan, iyilikle anılan biri olabiliriz. İstersek de sadece gelip geçen biri.

Unutmayalım; bu dünyada kimse kalıcı değil. Ama yaptıklarımız kalıcı. İnsanların dilinde, hatıralarda ve dualarda yaşamaya devam ederiz. Bu yüzden bugün attığımız her adım, söylediğimiz her söz aslında yarın nasıl anılacağımızın bir parçasıdır.

Bir gün öleceğiz

Ama önemli olan, yaşarken nasıl bir iz bıraktığımızdır.