Bir şeye ya da birilerine, yahut dünyaya genel manada güvenini ve çaba gösterme gücünü yitirmiş olan kişi, içine kapanarak başına gelenleri anlamaya ve çıkış yolu aramaya çalışır. Ama zamanla ağır zorlanmalar karşısında insanın mantıklı düşünme gücü de bozulduğundan dolayı, ağır depresyona girer ve ne yazıkki kişi depresyonda olduğunun farkında olmaz. Karamsarlık yaşar ve çıkış yollarının kapandığına olan inancı gittikçe artar. Bunu, bu durumda olduğunu bazı tavır ve davranışları ile belli eder aslında ama çevresindekilerin bilinçli olması burada çok mühim arzeder. Keşke, gözlem altına alınabilseymiş canım çocuk. İntihar düşüncesini doğuran bir veya bir çok sebep (psikolojik, toplumsal, ekonomik, biyolojik) ortadan bile kaldırılabilirmiş aslında. Çok içim acıdı, üzüldüm.

Aslında gençlere nasıl yaşamalısın gibi soyut hedefler koyulabilse keşke önlerine. Bakıyorsunuz ki aslında idealize ettikleri konu seks, para, araba, makam, ev sahibi olmak gibi somut hedefler. Soyut hedef açlığındalar, idealleri yok aslında ya da var olsa bile güçleri yok. Hem maddi hem manevi. Her çağın iletişim yöntemi farklı tabi ama yeni kuşak özellikle Z kuşağı ise kendini ancak tatmin idealleri var ve kendi zevklerini yücelten bir gençlik oluşuyor, hatta oluştu bile. Bu da sosyal medyanın getirdiği bir durum ve ortaya çıkan şey ise sadece mutsuzluk, tatminsizlik ve devamında boşluk. Zevki yaşama biçimi olarak kabul eden çok genç var malesef.

Ah söylenecek çok şey var ama ne diyelim, inşallah gittiğin yerde mutlu olursun canım çocuk.

Işıklar içinde uyu Furkan Celep.