|
Aidiyet Duygusu... Bir yere, bir insana , bir gruba ve belki de hayata ait olamama duygum beni hiç yalnız bırakmıyor.. Her daim birlikteyiz.. Nereye gitsek beraberce hareket ediyoruz.. Bazen onu geride bırakacak gibi oluyorum o eşiğe çok yaklaşıyorum ama sonra yine bir şeyler oluyor ve o eşikten öteye adım atamıyorum.. Bir sohbet ortamında akışa kendini kaptırmış, koyu bir şekilde sohbet eden insanların arasında iken birden ''Benim burada işim ne , ne yapıyorum ki'' dediğim o noktada buluveriyorum kendimi.. Aitlik duygusunun temelinde güvenmek ve kabul görmek yatar ya hani.. Nedir peki beni güvensiz yapan şey.. Kendimi eksik hissetmek mi.. Kabul görmessem dünyamın başıma yıkılacağını sanmak mı? Bilmiyorum.. Güvendiğim , tüm çıplak duygularımla kendimi teslim ettiğim insanlar tarafından sırtımdan hançerlenmek mi getirdi beni bu noktaya, yoksa içten içe zaten kendime olan güvensizliğim mi anlamlandıramadığım bir muamma.. Aidiyet duygum olmadığı için sürekli bir duygusal yaralanma ile baş etme çabası hem beynimi hem bedenimi yormakta bunun da farkındayım.. Kendimi gelişine bırakıp ne olacaksa olsun, kabul görsen ne olur görmesen ne diyebilmeyi çok isterdim ama olmuyor.. Bu kendimi kandırmaktan öteye geçmiyor.. Çocukluğumdan beri o herkezden farklı olma duygusu var ya ..o dışlandığını sanma hissi hayatım boyunca da sanırım yakamı bırakmadı ve verdiğim kararlarda , yaptığım seçimlerde hep etkili oldu.. Daha on yaşında tüm arkadaşlarınızın annesi varken sizin annenizin olmayışı sizin arkadaşlarınızdan farklı olduğunuzu düşündürürse, o yaştaki bir çocuğun bununla baş edebilmesi de çok zor.. Annemin olmayışını kendi kabahatim gibi gördüm ben hep.. Her anneler gününde kızlar sınıfta toplanıp ''Ne hediye alsak'' tartışması yaparken ben görünmez olmayı yeğleyip bir köşeye sinerdim.. Tek sıkıntı bu değildir illa ki.. Bugün geldiğim noktada bir şeyleri aşmışımdır mutlaka ama yine de bu bir yere ait olamama hissini hala sık sık yaşamaya devam ediyorum.. Ve o duygu benliğimi ele geçirdiğinde kaçma hissi doluyor damarlarıma.. Bu aralar yoğun bir şekilde kaçıp uzaklaşma modundayım.. |
Kacalim Canim emegine Saglik. |
Alıntı:
|
Emeğine sağlık canım 🌸 |
Alıntı:
|
Bende de şu şekilde oluyor hep.Tam ait hissediyorum kendimi o ortama ya da kişiye, bir hata, bir yanlış tavır yapılması buz kesmeme sebep oluyor anında.Ordan uzaklasiyorum hemen.. |
Alıntı:
|
"Bir yere, bir insana , bir gruba ve belki de hayata ait olamama duygum beni hiç yalnız bırakmıyor.." Aslına bakar isen kısman bende böyle sayılabilirim. Şahsen ailem gittiği zaman galiba hayatımda terslik olmaz ise uzaklara gitmek isterim. Mesela finlandiya,hollanda gibi :) |
Alıntı:
|
Kalemine yüreğine sağlık cnm :malefiz: |
Bu günlerde kendimi kalabalıkmışım gibi hissediyorum .. Yalnız kalmaya çalışsamda kalamıyorum..Ne güzel yazdın @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
mmm kalemine sağlık:romantik: |
@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
emeğine yüreğine sağlık canım ne güzel yazmışsın... Kendimi gelişine bırakıp ne olacaksa olsun, kabul görsen ne olur görmesen ne diyebilmeyi çok isterdim ama olmuyor.. Bu kendimi kandırmaktan öteye geçmiyor..👏👏👏👏 |
emeğine sağlık saygılar |
Brittlecim ruhuna saglik cok begendim ve enteresan bi sekilde bnm de yasadigim hisler bunlar ve bunu okumak tek olmadigimi görmek iyi hissettirdi bu arada anne konusuna hem cok uzuldum hem de bi ara bunu senden dinlemek isterim insallahh bu hayatla bas etmeyi ogrenebilmek dilegiyle : ) ... |
Alıntı:
|
Alıntı:
|
Alıntı:
|
Alıntı:
|
Alıntı:
|
Alıntı:
|
Yazılarında okurken en çok sevdiğim şey bu duyguları tek benim yaşamadığımı ve bazen hissettiğim şeyleri kelimelere dökemezken senin cümlelerini okurken tam olarak bu işte diyebilmek. Yüreğine kalemine sağlık ablamm :gul: |
Alıntı:
|
Alıntı:
|
Ablam kalemine yüreğine emeğine sağlık :khv3: |
Alıntı:
|
emeğine sağlık okumadım ama okucam kısa ve öz yorumda bulunacağım :))). |
sonsuzluk isteğiyle alakası var sanırım Alıntı:
bugünlerde gerek etrafımda gerek sosyal medyada epeyce rastgeldigim bir konu galiba sağlık gibi hani yitirmeden pek değerini bilmediğimiz ancak kaybedince önceliğimiz oluyor ya öyle. yön , taraf , veya , bakış açısı ile yola çıkıldığında bunun sorgulanmadığı yer olmalı. insan başını koyduğunda aklı başka yerde değilse doğru yerde uyumuştur yanında kendi gibi biri olduğu biriyle birlikte ise o kişiye aittir, yahut mesai bittiğinde koşarak çıkmıyorsa o iş yerine mesleğe aidiyet duygusu vardır ez cümle aidiyet duygusu varsa zamanın nasıl geçtiğini anlayamaz. insan zamanın nasıl geçtiğine dair soruların dirençlerin olduğu yerde ne aidiyet ne de bunun duygusu yoktur. kitap okumak benim için ait olunacak bir yerde bulunmak demek her kitapta degil tabi bu. nasil ki her insanla olan konuşma iyi bir sohbet olmuyorsa her kitap da o aitligi vermiyor. o hissi veren kitapları okudukça anlaşılıyor ama üzücü olan o kitabin bitmesi bir ülkede yaşarken ya da sevdiğin birinin yanindayken yakin zamanda bu aitligin biteceği endişesi olmaz genelde. ama kitapta oluyor ne kadar yavaş okusan da biteceği yeri biliyorsun. aitlik hissini başka bir insanin zihninde oluşturduğu dünyada bulmak kırıcı. yeryüzünden silinmesi gereken insan onuruna kendi benliğine veya cinselliğine veya tarzına hükmedenlerin rızasını alabilmek için ideallerinden dahi vazgeçiren gereksiz çabaya sokan duygu;;;;; emeğine sağlık @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] . |
Emeğine sağlık kraliçe. |
emeğine sağlık @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] |
yüreğinize sağlık |
yüregine saglik canim |
Alıntı:
Kitap örneğinde bahsediyorsun ya o aidiyet duygusunu katılıyorum sana evet o duyguyu da bizzat yaşıyorum ama kitap bittiğinde yaşadığın o boşluktan nefret ediyorum işte.. Burada kitabı yazarken de aynı okumak gibi kendimi ona ait hissettim yazdığım süre boyunca.. Son sayfayı yazıp ekledikten sonra tıpkı elindeki kitabın son satırlarını okuduğunda hissettiğin o boşluk ve hiçlik duygusunu yaşadım... hatta o boşluk hissinden dolayı ikinci bir öyküye başladım alel acele ama 2 sayfadan sonra eklemek istemediğimi hissettim ve bıraktım öylece beklemede.. Senin de bahsettiğin gibi kısa kısa yaşıyoruz aidiyet duygusunu ama bir süreklilik yok.. @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] çok teşekkür ederim yorumuna.. Okuyan yüreğine sağlık:khv3: |
Alıntı:
|
Alıntı:
|
Alıntı:
|
Alıntı:
|
emeğine kalemine sağlık :yildiz::romantik: |
Alıntı:
|
Çok akıcı, gayet güzel bir yazı iken 'herkez' olarak yazılan kelimeden sonra kopmamın ve bir daha yazıya bağlanamamın bendeki yaratmış olduğu etki senin aitlik duygunun oluşmaması ile eş değer acı. :) :) |
Alıntı:
|
| Tüm Zamanlar GMT +3 Olarak Ayarlanmış. Şuanki Zaman: 07:14. |
Powered by vBulletin® Version 3.8.11
Copyright ©2000 - 2026, vBulletin Solutions, Inc.
Copyright ©2019 - 2025 | IRCRehberi.Net