Ben hep bildim, isyan etmedim hiç, imtihandır bu ömür bilirim.
Ama yüzüm gülsede, yüreğimde inim inim inleyen bir yara var.
Kanıyor...
Sabrımda bitiyor artık, bu hırçınlığım ve kırgınlığım bundan, bilirim.
Gece yatağıma gidip, bacaklarımı kendime doğru çekip ağladığımda oldu, şimdi ki gibi.
Ama isyan etmedim hiç.
Çünkü imtihandır bu ömür yine bilirim.
Birisi hasret dese, birisi özlem dese, içimde bir şarkı çalar. İçim içime sığmaz da ağlarım...
Ama yine isyan etmem bilirim, hasrette imtihan özlemde.
Sonra, zamana kızıyorum.
Hayata kızıyorum.
İnsanlara kızıyorum.
Ona kızıyorum, buna kızıyorum.
En çokta kendime kızıyorum.
Yetemediğim için.
Ama yine de isyan etmiyorum.
Burası dünya yahu, burası bu kadar işte...