 Affet
| İçeriği Görebilmeniz için Üye olmalı / Giriş Yapmalısınız..! | | Affet, incittim seni severken, çok üzmüşüm seninim derken.
Affet, olduramadım, olmayacak şeyleri benden isterken.
Unut benim gibi sende, duramam dedin ya, koptum bu şehirden. .ü
Affet, beceremedim...
Senin gibi değilim ben.
Biliyorum, geç farkettim, haklıydın sana göre değilim derken.
Neden bunu söylemekte bu okadar geciktin.
Tam da kapılmışken tüm benliğimle,yüreğim deli divane olmuşken senin için.
Tüm umudumu, hayallerimi sana bağlamıştım,
Birlikte ölecektik öyle demiştin.
Affet, affet kendimi bu denli kaptırdığım için.
Böylesine bağlanıp ömrüm bildiğim için.
Hadsizlikti benim ki, haklısın ne desen.
Saçma sapan ümitlerle yüreğimi beslemişim.
Affet, sana sormadan nefesim diye seni içime çektiğim için.
Özrüm kabahatimden büyük biliyorum,
Belki, nebileyim işte, belki çok korktum seni kaybetmekten.
Haklısın bağışla hiç akıl işi değilki benimki.
Kendi canımı yok sayıp hemde canım belleyişim.
Affet bundan sonra içinde beni,
Bir yanımın hep ağlayacak, diğer yanım gibi.
Umut aramayacak artık dikip gözlerini mavilere, Geceye sığdıracak hasretini, acıyla karanlığa gömülerek.
Affet, suçu lisan ettiysem.
Hatıralara gömülür adım, silinirim geçmişinden bundan böyle.
Bağışla...
Seni çok üzdüysem.
Bir daha olmaz zaten.
|