 Bazenn...
| İçeriği Görebilmeniz için Üye olmalı / Giriş Yapmalısınız..! | | Bazen bir kenara çekilmek istiyor insan,
Şehrin dışında, kimsesiz ve yetim kalmış bir doğayı kucaklamak istiyor.
Her şeyden ve herkesten uzak.
Kendiyle hiç baş başa kalamamanın özlemi birikiyor içinde.
Sevmek istiyor kendini, anlamak anlatamadığı ne varsa içinde, dökerek rahatlamak istiyor, ağlamak istiyor kana kana çekinmeden, gizlenmeden.
İyi geliyor insana ara ara yapmak gerek, ama ulu orta olmuyor işte biriktikçe birikiyor içinde.
Meğer neler neler kaçırmız nelerden vazgeçmişiz.
Kırkına dayanmış yaş geriye baktığında, elle tutulur ne var, yada gözle görülür.
Anımsadıkça tebessüm etmene sebep, hep acı hatıralar ve hayal kırıklıklarıyla dolu kırk yıl.
Artık kendini farketme zamanın geldi ve geçti bile, Aynanın karşısına geçip bir bir saymaya kalksan bitmez yüzündeki çizgiler.
Her yılın faça darbeleri, gözler yorgun ve artık eski rengini kaybetmiş.
Ne giyersen giy hiç bir şey yakışmıyor üstüne,
Artık yaşlandım yaşamadan diyerek kızıyor insan kendine.
İyi dostlar arkadaş ediniyorsun elbet, en önemlisi anne olmak bambaşka bir şey. Hayata tutunma nedenlerin var elbette, olmasa, çekilirmi hayat denen bu çile.
Ama şimdi benim zamanım, dünya ile bütün bağlantıyı kesip uzaklaşma zamanı.
Kendimle görüşmeyeli unutmuşum bir adım kaldı bende.
Doğayla yeni gün doğumuyla uyanmak, kuşların şarkılarını dinlemek, hayatla aşk zamanı.
Bir kahvenin ağaçtan yapılmış odaya sinen kokusu, ağaçlar ve çiçeklerin hazır olda beklemeleri, kırktan sonra gelen hayatın lezzeti.
Kendimle tanıştım bugün, tanıdığıma çok memnunum.
|