[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Sevgili Fleabag,
İnsan kendinde olanı bilir ve tanır. Bu yüzden mi sen, içerde bir yerde sızlayan bir şeye dokundun?
İnsan bazen canı yandığında ağlamaz da güler ya hani. İşte sen öylesin. Benim gibi. İçinde olup bitenleri anlatmak yerine onlarla dalga geçiyorsun. Belki de bir şeyin adını koyarsan gerçek olacağından korkuyorsun. Şakaya dönüştürdüğünde ise başına gelen şeyin üzerinde hâlâ bir miktar kontrolün kalıyor.
Ne çok içerden tanıdıksın.
Birini istiyorsun ama onun seni gerçekten tanımasını istemiyorsun. Yakınlık arıyorsun, sonra o yakınlığın içinde bir şeyleri bozuyorsun. Belki de sevilmek istiyorsun ama sevildiğinde ne yapacağını bilmiyorsun. Çünkü birinin seni sevmesiyle birinin seni gerçekten görmesi aynı şey değil. Sevilmek güzel, ama görülmek biraz tehlikeli. İnsan görüldüğünde bütün o küçük kaçış yerlerini kaybediyor.
Rahibin sana baktığı anlarda, seni gerçekten gördüğünde verdiğin tepkiyi hatırlıyor musun? Sanki ilk kez biri, senin anlattıklarınla değil de anlatmadıklarınla ilgileniyor. Ve seni fark ediyordu.
Sen, bütün o gürültünün içinde bir anlığına susuyorsun.
Belki de en çok buna ihtiyacın vardı. Seni düzeltmeye çalışmayan, sana akıl vermeyen, her davranışının altında bir anlam aramayan, yalnızca orada duran birine. Ama insan bazen kendisini gören birini bulduğunda bile kendinden kurtulamıyor.
Sana bakınca kusurlarından çok, onlarla ne yapacağını bilemeyen bir kadın görüyorum. Kendine bile itiraf edemediklerini başkalarına şaka diye anlatan, içindeki gürültüyü susturmak için daha çok gürültü çıkaran bir kadın.
Merak ediyorum Fleabag, bir gün bütün şakaların tükendiğinde, anlatacak bir şeyin kalmadığında, kendinle baş başa kaldığında ne yapacaksın?
Aslında bu soru en çok da kendime.
Seni tanıdığım için öyle mutluyum ki...
İyi ki izledim seni.