[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Özlem belki de hayatımda baş edemediğim ender duygulardan. Ağırlığını boğazımda hissettiğimde
O insanı, o mekânı, o şehri terk edesim geliyor. Bir keresinde birini özlediğimde bin beş yüz sayfa kitap okumuştum.
Bittiğinde o duygu hâlâ oradaydı.
Gecenin ikisinde bin kilometre yol gitmiştim de o duyguyu atamamıştım. Geçmiyor o leke bir türlü. Çitiledikçe dağılan, dağıldıkça daha çok yayılan bir leke.
O duyguyu akışa bırakamıyorum. Parçalara ayırıp anlamlandıramıyor, kendimi sakinleştiremiyorum da.
Ne kadar uğraşsam da elimden bir şey gelmiyor. Utanmadan bir kaldırıma oturup ağlayacak kadar da düşebiliyordum bazen.
Tıksırıncaya kadar yiyip sonra kusacak kadar da doluyordu içim.
Yine de geçmiyordu. Dedim ya, kara bir leke gibi dağılıyordu her saniyeme. Elimi nereye sürsem orada izini buluyordum.
Katlanılması zor, bedene yayılan, insanı kendi hayatından bile uzaklaştıran bir duygu bu. Silmeye çalıştıkça daha çok bulaşıyor.
Kaçtıkça peşinden geliyor, sustukça içeride büyüyor. Bazen insanın kendi hayatında kendine bile yer bırakmıyor.
Çaresizce, ben bu duyguyla ne yapacağımı hiç bilemedim.
Belki de bu yüzden insandan bir an önce gitmek istiyorum. Ondan değil yalnızca; onun bende bıraktığı yerden de.
Çünkü bazı özlemler insanı birine değil, kendisinden uzak bir yere götürüyor.
Şimdi on beş kilometre yürüyüp ulaştığım bu yerde bile içimdeki o duygudan kurtulamadım.
Manzara güzel, hava dingin, su kendi hâlinde. Bir tek ben, içimde bir türlü durulmayan şeyle baş başayım.
İnsan bazen bir yere değil, kendinden uzaklaşmaya gidiyor. Vardığı yerde yine kendine rastlıyor.