 Sonbahar
Sonbahar
İnsanın da bir sonbaharı oluyor.
Önce bazı şeyleri
eskisi kadar önemsememeye başlıyorsun.
Bir telefon beklemiyorsun mesela,
bir kapının çalınmasını
eskisi kadar istemiyorsun.
Sonra kalabalıklar yoruyor seni.
Erkenden eve dönmek istiyorsun.
Bir kahveyi sessizce içmenin
neden bu kadar iyi geldiğini
geç öğreniyorsun.
Bazı isimleri
artık içinden söylemeyi bırakıyorsun.
Kırgınlığın yerini
yorgunluk alıyor zamanla.
İnsan, en çok da
kendinden eksilenleri fark ediyor
bu mevsimde.
Eskiden peşinden koştuğu şeylere
şimdi uzaktan bakıyor.
Kaybettiği için değil,
artık onun olmadığını
anladığı için.
Belki de yaprakların dökülmesi
değildir sadece sonbahar.
İnsanın,
tutunduğu dalları
birer birer bırakmasıdır.
Ve bir sabah
aynaya baktığında
yüzünde yılları değil,
vazgeçmeyi görmesidir.
İşte o zaman anlarsın,
insanın da mevsimi olur.
Kimi ilkbaharda kalır,
kimi yazını hiç bitiremez.
Kimi ise
daha yapraklar dökülmeden
içinde yaşar sonbaharı...
Belki de insanın sonbaharı,
yapraklarını değil,
beklentilerini döktüğü mevsimdir...
Mesafe
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” |