 Geç Kaldın
Geç kaldın.
Oysa insan
beklerken ne çok şey biriktiriyor;
sözler,
sevinçler,
ve bir gün dönecek olana
yeniden inanmak gibi hevesler...
Ben de bekledim.
Önce kapı eşiğinde,
sonra yollarda,
Ve en son gecenin sessizliğinde.
Zamanla beklemek,
bir yangına döndü içimde.
Söndürmedim.
Biliyordum çünkü..
Küle dönerse bu yangın,
seni de kaybedecektim.
Ama her ateş,
kendi karanlığına düşüyor sonunda.
Benimki de düştü.
Sen hala gelmedin.
Sonra bir sabah,
içimde seni bekleyen
o son yerde sustu.
O sabah anladım..
Bazı insanlar gittikleri için
kaybedilmezler sadece...
Sen geldiğinde,
kapı yerindeydi belki.
Sokak aynı,
bedenim aynı...
Ama seni bekleyen o adam,
çoktan gitmişti benden...
Çünkü yaşamak,
göğsündeki o gürültüden ibaret değil.
İnsan birini beklerken,
hayatının en sıcak yerini kaybediyor.
Ve kimse görmüyor bunu.
Çünkü nefes alıyorsun,
yürüyorsun,
konuşuyorsun...
Ama...
Ölüm dediğin,
soğuk bir beden midir sadece?
Toprağa girmeden çok önce
gömülüyor bazı ruhlar.
Anladım ki bu dünyada,
kalbi atarken de ölebiliyor insan.
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” |