 Sancı
Sancı
Birkaç gündür bir eşyayı yanlış yere koymuş gibiyim.
Evi dolaşıyorum,
aradığım şeyi bilmeden.
Mutfakta bir bardak su doldurup
masaya bırakıyorum.
İçmiyorum.
Sokaktan geçen arabaların
sesini dinliyorum bir süre...
Geçip gidiyorlar.
Ben kalıyorum.
İnsan bazen
kendi gürültüsünün altında kalır.
Yıllar önce söylenmiş bir söz değil bu,
hiç söylenmemiş olması da değil.
İçimde bir yerde
bir kapı hafifçe aralanıyor.
Rüzgar giriyor içeri,
perde bile kıpırdamıyor.
İşte tam orası.
Ne kadar kaçarsam
o kadar yakınıma gelen,
hangi caddeden dönsem
karşıma çıkan o boşluk.
Meğer insanın kendisiyle
yürüttüğü bir mahkeme varmış.
Hakimi yok.
Şahidi yok.
Hüküm çoktan verilmiş gibi
oturuyorum şimdi.
Gece bitiyor.
Sabah oluyor.
O bardak hala masada.
“Geçer,” diyorlar.
Geçmiyor.
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” |