05 Eylül 2026, 11:00
|
#1 |
| |  Savrulmadan Yürümek
İnsan dalına güvenirse, dal kırıldığında tutunacak hiçbir şeyi kalmamış gibi hisseder ama kuyuya düşen Yusuf’un yalnız kalmadığını, en derin yalnızlıkta bile onu gören ve bilen bir Rabbinin olduğunu hatırlamak insana güç verir.
Bizi her halimizle, en sessiz kırılmalarımızla ve kimseye anlatamadığımız içimizdeki yüklerle bilen bir Rabbimize teslim olmak, düşüşü bir son gibi görmemeyi öğretir.
Bunu gerçekten içselleştirebilsek, birilerinin gidişi veya bizi yarı yolda bırakması hayatımızın merkezindeki yıkım olmazdı sadece, demek ki bu dalın ömrü bu kadarmış derdik. Kırılan yere değil, bizi ayakta tutan asıl güce bakardık.
İnsan yine üzülür, yine canı yanar belki ama savrulmaz cünkü bilir ki kulunun bıraktığı yerde, Sahibinin rahmeti vardır.
Her şeye rağmen yürümeye devam eden, kırıldığı yerden yeniden toparlanmasını bilen insan fırtınayı da aşar, kendi bahçesinin vaktini de beklemeyi öğrenir. Yol yorsa da yürüdüğün her adımın bir kıymeti vardır.
Gönlüme ferahlık, adımlarıma güç gelsin.  |
|
| |