Mesafe Nickli Üyeden Alıntı
Bir zamanlar
bir şeylere üzülürdük.
Kırıldığımızı söyler,
birinin sesindeki değişikliği fark eder,
bir kapının yüzümüze biraz sert kapanmasını
günlerce düşünürdük.
Sonra öğrendik..
Her kırgınlığın anlatılacak bir yeri olmadığını,
her yaranın sorulmayacağını,
bazı insanların
sen sustukça seni iyi sanacağını.
Biz de sustuk.
Önce bazı şeyleri anlatmaktan vazgeçtik,
sonra anlatacak birinin olduğuna inanmaktan.
Birinin bizi incittiğini söylemek
yük olmaya başladı.
"Boş ver" dediler.
Boş verdik.
"Takılma" dediler.
Takılmadık.
"Abartıyorsun" dediler.
Bir süre sonra
ne hissettiğimizi kendimizden bile sakladık.
İnsan böyle azalıyor galiba..
Bir günde değil,
kimsenin fark etmediği küçük yerlerinden.
Bir telefon daha az çalıyor,
bir sofrada daha az konuşuyor,
bir yere giderken
"Nasıl olsa kimse beklemiyor" diye düşünüyorsun.
Sonra bir gün
eskiden sevdiğin bir şarkı çalıyor.
Tanıyorsun.
Ama içinde
ona ayrılmış bir yer bulamıyorsun.
İşte o zaman anlıyorsun..
Bazı duygular ölmez.
Sadece
kendilerini korumak için
içeri çekilirler.
Sevinç de böyle eksiliyor.
Önce yüksek sesle gülmeyi bırakıyorsun,
sonra mutlu olduğunu söylemeyi,
en sonunda mutlu olduğunda bile
bunu kimseyle paylaşmamayı öğreniyorsun.
Sevgi de.
Birine yaklaşmadan önce
gideceği günü hesaplıyorsun.
Birinin elini tutarken
elinin ne zaman çekileceğini düşünüyorsun.
Ve insan,
en çok burada yalnız kalıyor..
Daha kimse gitmeden
gitmeye hazırlanıyor.
Daha kimse kırmadan
kalbini kapatıyor.
Daha kimse terk etmeden
kendi içinden çıkıyor.
Sonra dünya küçülüyor.
Pencereden görünen gökyüzü aynı,
sokaklar aynı,
insanlar aynı...
Ama sen
hiçbirine eskisi kadar değmiyorsun.
Bir ağacın gölgesinde durup
gölgeyi bile kendinden uzak hissediyorsun.
Çünkü insan,
duyguları uzun süre yok sayıldığında
dünyayı da yavaş yavaş yok saymaya başlıyor.
Önce insanlardan uzaklaşıyor,
Sonra seslerden,
Sonra kalabalıklardan,
Sonra kendi içinden.
Ve bir gün
yalnız olduğunu fark etmiyorsun bile.
Çünkü yalnızlık,
çoktan evin olmuş oluyor.
Belki de biz
sevmeyi kaybetmedik.
Sadece
yeniden incinmeyecek kadar
kendimizden eksildik.
Ve şimdi,
Bir zamanlar içimizden taşan
o büyük hayatın içinde,
Kendimize bile
fazla gelen birkaç kişiyiz.
Azaldık.
|