[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Eski neşemizi konuşalım mı? diye mail atmışsın.
Mailin bütününü okumadan, “eski neşemizi” kelimelerine takıldım.
Ve içimden, kaç yıl oldu konuşmayalı diye geçirdim.
En son 2014'te tiyatro izlemiştik, hatırlıyor musun?
O gece kalbimizdeki heyecanı, umudu hâlâ hissediyorum.
Sonra ne oldu?
Hayat girdi aramıza.
Hayat bana adil davranmadı, bunu biliyordum. Ama sana nasıl davrandığını hep merak ettim.
Hangi köşe başında dizin kanadı acaba?
Hangi merdivende oturup kaldın da dalıp gittin?
Sen de hiç cebini kontrol edip umutsuzluğa düştün mü mesela?
Kimlerden kovuldun?
Ya da kimler seni kendi sofralarına buyur edip büyüttü?
Şimdi sen “eski neşemizi” deyince ben bir oturakaldım kenarda. Çay içiyordum, boğazımda kaldı.
Sabaha kadar üşüdüğümüz o geceyi hatırlıyor musun?
Ben, “Tamam, bu kadar. Bu şehri terk ediyorum.” dediğimde, titreyen gözlerle bakıp,
“Hadi, bunu da atlatabiliriz. Önce kitap alalım sana, kendine gelirsin.” demiştin.
Odun yerine kitap almıştık bana.
Ben çok şeyimi kaybettim, biliyor musun?
Kocaman, çorak bir şehirde kendimi yeniden kurmaya çalışıyor gibi hissediyorum.
Bana hep, “Bunu da mı biliyorsun?” der dururdun. Sonra bildiklerimi herkese anlatırdın ya...
Ben, bile bile bilinmezlerin içinde kayboldum.
Şimdi gerçekten bir ara oturup eski neşemizi konuşalım mı?
Belki o konuşmada,
yeniden ben kimdim hatırlarım.
Kim bilir?