Ne çağların en aydınlığıydı nede en karanlığı
Ne mevsimlerin en sıcağıydı nede en soğuğu
Ne tarifini yapabildik sevginin nede resmini çizebildik mutluluğun
Yağmur değil yalnızlık yağıyordu şehirlere
Sel sel nefret süpürüyordu sokakları
Söylesene insanoğlu vicdanını nerde kaybetten
Ölümden sonrayı geç de, doğumdan sonra hayat var mı

Büyüyen bir çınar gibi ol insanoğlu
At üzerindeki kahverengi kabukları
At ki, içindeki süt beyaz duygular yeniden ortaya çıkabilsin
Unutma, nefret dolu kalplerde kalplerde sevgiye yer kalmaz
Sevgi nerdeyse ben ordayım demiş tanrı
Ve sevgi, belki de gizli kalmış gözyaşlarında saklıdır
Eğer bulmak istersen, lafzona'ya bak :))