17 Ağustos 2026, 09:20
|
#7 |
| |
| İçeriği Görebilmeniz için Üye olmalı / Giriş Yapmalısınız..! | | Alıntı: czmert Nickli Üyeden Alıntı
Artık insanlara anlam veremiyorum.
Hayatın içinde o kadar dolmuş, o kadar yorulmuş bir halde dolaşıyorum ki,
kimsenin samimiyetine dair içimde zerre kadar inanç kalmadı.
Dedikleri ile yaptıkları birbirini tutmayan, tutarsız hayatlar izliyorum her gün.
Arkasından etmediği küfür, demediği laf kalmayıp, yüz yüze gelince
o iğrenç "sahte samimiyet" maskesini takanlar...
Daha iki-üç gün önce tanıştığı, flört ettiği insanı yere göğe sığdıramayıp,
işler azıcık ters gidince ertesi gün aynı insanı yerin dibine sokanlar...
Bu ucuz döngüyü gördükçe, içimdeki güven duygusunun yerini sarsılmaz bir şüphe aldı.
Daha da kötüsü, artık kimseyle bir ortak zemin bulamıyorum.
Ortada bir sorun var; çözmeye, konuşmaya çalışıyorsun ama karşındaki insan hatasını kabul etmek yerine ısrarla seni suçluyor.
Yüzüne saçma sapan duvarlar örüyor, seni engelliyor, yok sayıyor Ama arkasını döndüğü an, sanki hiçbir şey olmamış gibi fütursuzca başkalarıyla samimi olmaya,
yeni maskeler kuşanmaya devam ediyor.
Bu manzarayı her gördüğümde kendime soruyorum: Bir insanın yüzü, karakteri bu kadar hızlı, bu kadar tutarsız değişebilir mi?
Anlam veremiyorum. Ama ne yazık ki artık şaşırmıyorum da.
İnsanlar her şeyi yapar; yeter ki fırsatını bulsunlar,
yeter ki çıkarları öyle gerektirsin.
Bu yüzden artık kimseye zerre kadar güvenim yok.
Bana bu kadar tutarsızlık,
bu kadar soru işareti izlettikten sonra, hiç kimse inanmamı ve güvenmemi beklemesin.
Çünkü bu sahteliğin içinde güvenmek, körü körüne ateşe yürümektir.
| bize duvar ören insanlara ne yazıkki tuğlaları elimizle veriyoruz, ama yine de herkes kendine yakışanı yapmalı... hayat biraz bu değil mi; her düşüşten daha güçlenerek kalkmak... kişiliği çevre belirler ama karakter doğuştandır. Bir insanın karakterinde güvenmek varsa ne kadar yine mi? dese de, o kazığı yine yiyecek...yine düşecek...yine kalkacak.... kaleminize, yüreğinize sağlık
|
|
| |