[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Herkes en iyisiydi. Herkes en temiz, en doğru...
En kirli bendim sanki. En çok ben sığdırılamayan, en çok ben eksik.
Bütün yanlışlar bana, bütün doğrular onlara aitti. Dünyanın en geniş yükünü ben taşırken, en dar yargıları onlar dağıtıyordu.
Hep bendim en dipte duran; en kolay suçlanan.
Bazen gökyüzüne bakınca kendimi küçücük hissediyorum. Tıpkı onların sözlerinin içinde kaybolduğum anlar gibi.
Sonra aklıma o söz geliyor: Herkes kendi kalbinin ekmeğini yer. O cümlenin içine kıvrılıp usulca uyumak istiyorum bazen.
Kimseyi taşımadan, kimseye kendimi anlatmaya çalışmadan...
Kimsenin beni tartmadığı, kimsenin bana bir isim vermediği, sadece olduğum hâlimle var olabildiğim bir yere sığınmak.
Ne güzelsin gökyüzü. Sana baktığımda beni yaralayan ne varsa küçülüyor. İnsanların sözleri, yargıları, kırgınlıkları...
Hepsi senin sonsuzluğunun altında ufacık kalıyor. Bir tek sen, bana, hiçbir şey söylemeden "Buradasın, bu yeter." diyorsun.
O an, bütün yaralarım biraz daha hafifliyor.