 Kalan
Gelmen bir lütuf değildi belki,
ama gidişin, ruhumda kapanmayı reddeden bir kesik.
İnsan, içindeki o derin sızıyla barışınca anlıyor;
bazı izler, iyileşmek için değil,
hatırlatmak için vardır.
Sesin çekildi benden, yarınlarım eksildi,
her şeyin yanına o kocaman "hiç" eklendi.
Şimdi dönsen de nafile;
bazı vedalar, dönüşün kapısını içeriden kapatır.
Çünkü sen gittin,
ama yokluğun içimde en çok yeri kaplayan misafir oldu.
Hatırla beni demiyorum,
sadece bir an bak o ıssızlığa;
birini beklerken insanın kendi içinden
nasıl azar azar taşındığını gör.
Pişmanlık senin olsun.
Dikiş izleri benim.
Çünkü unutmak,
insanı eski haline döndürmüyor.
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” |