 SINIR
SINIR
Emeğin bir alışkanlık sanıldığı o sınırda,
bütün köprüler sessizce çöker.
Görülmeyen her adım,
bir veda mektubunun ilk harfidir.
İnsan yenildiği için değil,
çabasının kimsesiz kaldığını anladığında gider.
Ne öfke kalır geriye, ne bir kırgınlık;
yalnızca sessizlik.
Artık her şey
kendi boşluğunda dilsiz.
Sonunda
bütün sözler aynı yere varır.
Buraya kadar.
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” |