Zamanın Ötesinde
Ne mesafeler eksiltir bu bağın gücünü,
Ne de fırtınalar söndürür kalpteki harı.
Aşk dediğin, zamana meydan okuyan o iz,
Ruhun ruha dokunduğu o tek saklı diyar.
Sevgi, sessiz bir nehir gibi akar derinden;
Yormaz, incitmez, sadece hayat verir.
Gözlerin gözlerimden uzakta olsa bile,
Adın geçtiğinde içimde bir yaprak titrer.
Özlem, gecenin bağrına düşen ince sızı,
Bir şarkının nakaratında yakalamak seni.
Her sabah uyandığımda aynı eksiklikle,
Yine de hiç şikâyet etmeden sevmek seni...
Vefa ki, unutmanın kolay olduğu bu çağda,
Verilen bir söze kök salıp büyümektir.
Araya yıllar, yollar, gölgeler girse de
O ilk günkü saflıkla aynı eli tutabilmektir.
Çünkü gerçek aşk; sadece kavuşmak değil,
Özlemi vefayla taçlandırıp beklemektir.
Gönülde birini taşımak bir ömür boyu,
Aynı gökyüzü altında, aynı sevgiyle atmaktır.