[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Sevgili The Invisible Guest,
Tek kelimeyle efsaneydin benim için. İsmin Görünmeyen Misafir olsa da film boyunca
bana hissettirdiğin şey bambaşkaydı. Sürekli kendime şu soruyu sordum: Görünmeyen gerçek neydi? Ya da görünmeyen vicdan neredeydi?
Söylesene... İnsan kendini suçsuz hissetmek için gerçeği ne kadar değiştirebilir? Ya da ne kadar ileri gidebilir?
Filmi izledikçe şunu fark ettim: Aslında avukatını kandırmaya çalışmıyordun. Kendini inandırmaya çalışıyordun.
Gerçeği her anlatışında olaylar değişiyordu ama değişmeyen tek şey vicdandan kaçma çabandı. O çabayı izlemek kaslarımı gerdi. Bunu daha güçlü hissettiremezdin.
Film boyunca Laura'yı suçlu göstermen ve olayları sürekli yeniden yazman müthiş bir zihin oyunuydu. Soğukkanlı, hesaplı ve ustacaydı. Her yeni anlatıda gerçeğin biraz daha eğilip bükülmesini izledim. Aslında değişen olaylar değildi; senin kendine anlattığın hikâyeydi.
Adrián, sen kötü biri değildin. Sen tehlikeli bir adamdın. Çünkü insanı tanımlayan hiçbir zaman yaptığı hata değildir. Onu tanımlayan, hatadan sonra verdiği kararlardır. Ve senin hatalarından sonra verdiğin kararlar gerçekten tüyler ürperticiydi.
Bana göre filmin en güçlü karakterleri anne ve babaydı. Özellikle annenin soğukkanlılıkla kurduğu plan tam on ikiden vuruyordu. Çünkü hiçbir savaş yalnızca güçle kazanılmaz. Düşmanın zayıf noktasını bulursun ve oradan ilerlersin. Bu filmde o zayıf noktanın adı egoydu.
Bir diğer hayran kaldığım nokta ise yargısız dinlemekti. Bir insanı gerçekten anlamak için dinlersen, en büyük gerçeği sana yine kendisi verir. Herkesin bildiği ama uygulamanın en zor olduğu yöntemlerden biriydi. Siz bunu büyük bir ustalıkla işlediniz.
Motivasyon da çok güçlüydü. Ucuz bir intikam hikâyesi anlatmadınız. Hakikatin peşine düştünüz. Bu yüzden final yalnızca şaşırtmadı; yerine oturdu. Film boyunca ipuçlarını öyle ustalıkla yaymıştınız ki final geldiğinde "Ben zaten biliyordum." dedirtmiyor. Aksine, hakikatin katman katman açığa çıkışını izlemek unutulmaz bir deneyime dönüşüyor.
Ve galiba filmin bana bıraktığı en güçlü soru şu oldu: İnsan gerçekten başkalarını kandırabilir. Ama vicdanını ne zamana kadar susturabilir Belki de filmin gerçek görünmeyen misafiri, odadan hiç çıkmayan vicdandı.