[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Yüreğim tam daralırken çaldı telefonum. Yirmi bir yıldır aynı numarayı kullanıyordu.
Ben ise yirmi bir yıldır o numarayı hiç kaydetmedim. Çünkü ezbere biliyordum.
Sessizce açtım. Bir süre sadece nefeslerimizi dinledik.
"İyi misin?" diye fısıldadı.
Ağlamaya başladım. Gözyaşımı kolumla silerken, "Özür dilerim." dedim.
"Sen, ağlarken özür dilememeyi yıllardır öğrenemedin." dedi.
Daha çok ağladım.
"Sarhoş olup beni arasana yine," dedim hıçkırarak. "O hâllerimizi çok özledim."
Kahkaha attı.
"Hâlâ Keloğlan'dan Sen Bir Aysın söylememi kıskanıyorsun." dedi.
Ben de kahkahayı bastım. Ağlarken de güzel gülerdim.
Sonra sustuk. Sustukça daha çok konuştuk aslında.
"Düştüm." dedim burnumu çekerken.
Sustu.
"Canım acıyor."
Yine sustu.
"Aynada yine kırk parçaya bölünmüş hâlimi görüyorum. Ama o parçaları bir türlü bir bütün yapamıyorum."
Yine sustu.
Burnumu çekerken bir kez daha özür diledim. Sadece nefesini duyuyordum.
"Sen," dedi usulca, "acı çekerken bile özür dileyen ender insanlardansın."
"Hadi," dedim, "bir dilek tutsana."
Biraz sustu.
"Çocukluğumu istiyorum." dedi. "Kırmızı, pas tutmuş bisikletimi… Mahallemde erkek arkadaşım olmadığı için ip
atlayarak büyüdüğüm günleri… Kadınları bu kadar iyi tanımama vesile olan kızları… Oya örmeye çalıştığım çiviyi…
Erik çaldığım bahçeleri… Orman üzümlerini… Plastik jopuyla beni iyice bana benzeten bekçiyi…
Ve en masum çağımda aşkla tanıştığım küçük kadınlarımı…"
Bir nefes aldı.
"Bir de… "
Sessizce ağladım.
O ise sessizce dinledi.
Bazen insanın tek ihtiyacı, kendisini düzeltmeye çalışmayan bir kulaktır. Sadece ağlarsın. O dinler. Ve o, yeter.