Benim evim manzaraya açılmazdı,
Semtimizde deniz yoktu.
Pencereden bakınca görünen
Hep aynı sokaklar, aynı duvarlardı.
Sonra sen geldin.
Ne bina değişti,
Ne sokakların yönü.
Ama nedense rüzgâr başka esmeye başladı.
Gökyüzü biraz daha mavi,
Akşamlar biraz daha uzun oldu.
Benim evim manzaraya açılmazdı,
Semtimizde deniz yoktu.
Sen gelince semt değişti,
Bütün mahalle deniz doldu.
Martılar uğramazdı buralara,
Ama ben seslerini duyar oldum.
Dalgalar vurmazdı kaldırımlara,
Ama içimde bir kıyı oluştu.
Şimdi soruyorlar bazen;
"Neyi bu kadar özlüyorsun?"
Bir insanı mı?
Yoksa onun dokunduğu her şeyi mi?
Bilmiyorum.
Bildiğim tek şey şu:
Sen gidince mahalle yerinde kaldı.
Ev yerinde kaldı.
Sokaklar da...
Ama deniz çekildi sevgilim.
Ve ben,
Bir zamanlar kıyısı olan bir şehir gibi
İçimdeki boşluğa bakakaldım.