Üzülmedim.Sadece bir kez dahadeğersiz hissettim kendimi.

Sanki içimde ince bir perde var;kimse görmesin diye sessizceçekiyorum yüzümden sözleri.

Kalabalığın içinde bileboşluk büyüyor bazen—adı “hiçlik” olan o duygu,tam göğsümün ortasında duruyor.

Belki de yoruldum;değil mi, aynı cümleyeaynı anlamı yüklemekten.

Yine de içimden bir sesçok kısık konuşuyor:“Her his, sonsuza dek kalmaz…”

Üzülmedim…Sadece bir kez dahadeğerimi kendimden çalan şeyeadını koydum: