İçimdeki Sessizlik
Bir gece kalbim,
sanki uzak bir yıldızın ışığına aldanıp
karanlığı unutmuş gibi yürüdü usulca.
Ne gürültüsü vardı bu sevdanın,
ne de kendini anlatmaya çalışan bir yanı…
Verdiğim değeri
bir avuç rüzgâr gibi
dağılıp giderken izledim.
Ben bir kalbi büyütürken içimde,
karşılığında yalnız
uzaklaşan bir sessizlik vardı.
Bazı insanlar sevgiyi
ancak kaybedince anlayacaktı,
bazılarıysa hiç anlamayacaktı.
Zaman geçti…
İçimdeki fırtına durdu önce,
sonra sustu.
Canımı acıtan şeyler bile
bir gün sıradanlaştı.
Bir gün aynaya baktım
ve kendimi ilk kez
eksik değil, yorgun gördüm.
O an anladım;
insanı tüketen şey
sevmek değilmiş,
değerinin görülmemesiymiş.
Şimdi içimde ne öfke var
ne de yarım kalmış bir his.
Sadece derin bir sessizlik…
Ve artık biliyorum;
her kalp ikinci kez
aynı inançla sevmez.
Bazı kırılışlar iz bırakmaz yalnızca,
bir yıldız gibi içten içe söner
insanın içindeki en güzel şeyler.
_Adnan_