 Utanmayı Neden Unuttuk?
İnsan dediğin sadece konuşan, yürüyen bir beden değildir.
Onu insan yapan biraz vicdan, biraz merhamet ve en çok da utanma duygusudur.
Çünkü utanmak; kişinin kendi nefsine çektiği sınırdır.
Her şeyi yapabilecek gücü olsa bile, “Bu bana yakışmaz.” diyebilmektir.
Bugün birçok insan kırmaktan utanmıyor, yalan söylemekten utanmıyor,
çıkarı için yüz değiştirmekten utanmıyor.
Oysa eskiler, bir gönül incittiğinde günlerce başını eğermiş.
Çünkü utanmak, insanın içinde hâlâ diri kalan iyiliğin işaretidir.
Utanmayı bilen insan kolay kolay zulmetmez.
Birinin kalbini kırdığında içi rahat etmez.
Haksızlık yaptığında gecesi huzurlu geçmez.
Çünkü içinde hâlâ bir vicdan sesi vardır.
Bazıları utanmayı zayıflık sanır. Halbuki utanmak insanı küçültmez;
aksine onu olgunlaştırır.
Her istediğini söylememek, her öfkeye teslim olmamak, her kötülüğe el uzatmamak…
İşte gerçek insanlık biraz da burada başlar.
Utanmayı kaybeden kişi önce nezaketini,
sonra merhametini, en sonunda da insanlığını kaybeder.
𝓿𝓓..
|