 Kimseye Yaslanmadan
Kimi insanlar vardır ki; hayat onları en zor yerden sınasa bile dimdik kalmayı başarır.
Yalnız bırakıldıkları anlarda bile kimseye sığınmadan yoluna devam ederler.
Çünkü onlar, kırılmanın içinde kaybolmak yerine kendilerini yeniden kurmayı seçer.
Sessizce çalışır, emek verir, kendini geliştirir ve
bir gün dönüp baktığında kendi ayakları üzerinde duran bambaşka biri olur.
Onları yalnız bırakanlara verebildikleri en büyük cevap ise;
tertemiz bir hayatı tek başına kurabilecek kadar güçlü olmalarıdır.
Onların intikamı öfke değildir. Kimseye bağırıp çağırmaz,
kimseyi küçültmeye çalışmazlar.
Bunun yerine eğitimlerine sarılır, kendilerini geliştirir,
kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenirler.
Bir zamanlar “yapamazsın” denilen insan, gün gelir kendi düzenini tek başına kurar.
Kimseye muhtaç olmadan yaşamanın huzurunu kazanır.
Çünkü asıl başarı; insanın kendi yaralarını kimseye yük olmadan sarabilmesidir.
Ve zaman geçtikçe şunu fark ederler:
Kendilerini yalnız bırakan insanlar aslında onların gücünü ortaya çıkarmıştır.
Çünkü bazı insanlar kaybettikleri kişilerle değil, kazandıkları karakterle büyür.
Sessizce değişir, olgunlaşır ve hayatını tertemiz bir emekle yeniden kurar.
En güçlü cevap ise bazen tek bir cümle bile kurmadan, dimdik yaşayabilmektir.
𝓿𝓓..
|