[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Hayatımda yaşanmış bazı şeyler var. Bazen öyle bir an geliyor ki; deterjanları, leke çıkarıcıları alıp her şeyi temizleyesim geliyor.
Defalarca çitilemek, o lekeleri söküp atmak istiyorum.
Bir yanım onların beni olgunlaştırdığını düşünüyor, diğer yanım ise onlardan nefret ediyor.
Ve biliyorum; sevgisizliğin zıttı nefret değildi. Belki de bu yüzden hâlâ bazı anıları silemıyorum. İnsan nefret ettiğini değil,
içinde kalan şeyi tekrar tekrar yok etmeye çalışıyor.
Yine de o muhteşem hatalarımı seviyordum. Hatta özlüyorum onları. Çünkü acı bile yaşadığımı hissettiriyordu.
Şimdi ise geriye yalnızca büyük bir boşluk kaldı. Sessiz, soğuk ve kıpırtısız bir boşluk. İnsan bir süre sonra acıyı bile arıyor.
En azından kalbin hâlâ çalıştığını hatırlatıyordu.
Keşke yine buluşsak; terk edilmiş bir binanın çatı katında mesela. Bütün karanlıklarımızı koysak ortaya.
Utansak, iğrensek, birbirimizin yüzüne en çirkin gerçekleri söylesek. Kendimize kızsak, hatta biraz kırılıp dağılsak…
ama sonunda yine de insan olarak kalksak o masadan.
Çünkü bazen affedilmekten çok, gerçekten görülmek istiyor insan.
Şimdi derimin üzerindeki o dikiş izlerini okşuyorum. Bazıları kapanmış gibi duruyor ama içten içe hâlâ sızlıyor.
Ve ben uzun zamandır yaşıyor gibi hissetmiyorum. Sanki sadece günlerin içinden geçiyorum.
Bugün biraz canım acıyor. Ve hayat bugün fazlasıyla sıkıcı geliyor.