 Mahviyetin eşiğinde..
Sana olan yolum
kendimden geçmekmiş meğer,
ben seni değil, beni bıraktım.
Ey ruhumun sevgilisi…
Sana her bakışımda içimden bir ben eksildi,
Sandığım yakınlık, meğer uzaklığımı artırmış.
Adını andıkça kendime yabancı oldum.
Sözlerimin ucunda titreyen o sessizlikte,
sen sandığım her şeyin ardında ben gizliydim,
ve anladım ki; aradığım sensin dediğim yerde
kendimi kaybetmişim habersiz.
Ey gönlümün susarak çağırdığı hakikat,
sana varmak diye yola çıktım,
her adımda biraz daha kendimden geçtim,
meğer cem dediğim şey,
bir “sen”de eriyen “ben”miş… 𝓿𝓭..
|