 Son Sayfa...
Artık söylenecek çok fazla şey yok.
Çünkü bazı gerçekler, anlatıldıkça değil… kabul edildikçe ağırlaşır.
Bu bir son değil aslında.
Sadece inkarın bittiği yer.
Bugüne kadar kendinize anlattığınız her hikayeyi,
her gerekçeyi, her kaçış cümlesini
şimdi sessizce önünüze bırakıyorum.
Ve belki de ilk kez, onları savunacak gücünüz yok.
Çünkü insan en çok,
kendi içindeki boşlukla baş başa kaldığında yorulur.
Herkes gittiğinde anlarsınız bazı şeyleri.
Sizi gerçekten tanıyanların değil,
sizi gerçekten görenlerin neden kalmadığını…
O an fark edersiniz
Aslında kaybettikleriniz insanlar değil
kendinizden eksilen parçaları olduğunu.
Ve ne kadar geç olursa olsun,
insan bir gün kendi gerçeğine çarpar.
Ne kadar süslerse süslesin hayatını,
içinde sakladığıyla yüzleşmeden tamamlanamaz.
Şimdi o yüzleşmenin tam ortasındasınız.
Ne alkış var burada,
ne de haklı çıkabileceğiniz bir kalabalık.
Sadece siz varsınız
ve içinizde yıllardır susturduğunuz o ses.
İşte bu yüzden,
en zor cümleler artık başkalarına değil,
kendinize kurduklarınız olacak...
Ve belki ilk kez,
birini gerçekten sevmeyi düşüneceksiniz…
hesap yapmadan,
ölçmeden, tartmadan...
Ama şunu bilin
Her şeyin bir zamanı vardı.
Ve bazı şeyler,
tam zamanında yaşanmadığında
bir daha asla aynı anlamı taşımaz.
Bu yüzden bu sayfa,
bir umut değil…
bir sonuçtur.
Ve sonuçlar değişmez.
Sadece kabul edilir...
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” |