İçeriği Görebilmeniz için Üye olmalı / Giriş Yapmalısınız..!

Bir çiçeği büyütür gibi özenle ve sabırla beklemiştim.Yıllarca ve çoğu zaman tek başına.Zamanımı ve tüm enerjimi sarfetmiştim.Okulda ders aralarında bile ilgilenmiş, işimi aksatmadan mola zamanlarımda hep orada olmuştum.Hiç yoktan var olmuştu çünkü,bizimdi bize aitti.Bazı zamanlar kimse olmadığında kendi kendime bile konuşmuş bu durumdanda hiç yüksünmemiştim.Yıllar geçti gelişmeler oldu, olumlu yönde ilerlemeye başladı bende bundan gurur duyuyor ve mutlu oluyordum.Çiçeğim meyve vermeye başlamıştı.
Vefayı öğretmişti bize büyüklerimiz, değerler eğitimimde bile yer alır bu olgu "Sevgi saygı, sorumluluk ve sadakat"ile birlikte eğitimde yerini almış olan bu değeri benim bu kadar özümsemiş olmam normaldi.İnsanları tanıyan bir sonraki adımlarını tahmin edebilen biri olarak bu kadar çaba göstermenin de yanlış olduğunu biliyordum fakat ben kimse için değil büyüyen çiçeğin için yapıyordum bunu.Şimdi iki senenin ardından çiçeğim büyüdü.Meyve vermeye başladı.Benimde onu yalnız bırakma zamanım geldi.Artık yeni bir çiçek ekip büyümesini bekleyeceğim.Bu sefer aynı hataları yapmadan "VEFA"beklemeden.