Bizim hikayemiz, bir türlü dengesini bulamamış o sarkaçta saklı...
Bir ileri gidiyoruz umuda doğru, sonra iki adım geri düşüyoruz o tanıdık boşluğa.

Mutluluğu evin asıl sahibi değil de, kapımızı çalıp birazdan gidecek bir misafir gibi ağırlıyoruz; hep bir 'emanet' tadında, hep eğreti.

Gülüşlerimizin hemen altında, her an sağanak başlayacakmış gibi bekleyen o kadim hüzne hepimiz gizli birer ant içmişiz sanki.

Vedalara valizimiz hazır, kırılmalara kalbimiz idmanlı. Çünkü biliyoruz; biz en çok, güneşin batışına değil de, karanlığın o kaçınılmaz davetine hazır olanlarız..."