 “Görünme Çabası”
Bazı insanlar vardır; var olmakla yetinmez, sürekli görünmek ister.
Her cümlesi bir sahne, her davranışı küçük bir gösteri gibidir.
Bu hâl, zamanla bir varoluş biçimine dönüşür:
Kendini hissettirmek değil, kendini dayatmak.
Böyle insanlara karşı duyulan rahatsızlık aslında yüzeydeki bir kapris değil;
derinde bir hakikat duygusunun tepkisidir.
Çünkü insan, doğallığı sezgisel olarak tanır.
Abartı, eninde sonunda kendini ele verir.
Sürekli kendini öne süren biri, çoğu zaman içindeki boşluğu perdelemeye çalışıyordur.
Gösteriş, sessizliğe tahammül edemeyen ruhların gürültüsüdür.
Oysa gerçekten derin olan, kendini anlatmak için çırpınmaz.
Varlığıyla hissedilir, zorlamaz.
Bir çiçeğin “bak bana” diye bağırmasına gerek yoktur;
kokusu zaten yolunu bulur.
İnsanı yoran da tam olarak bu zorlama hâlidir.
Doğal olanın dinginliğine alışmış bir kalp, yapay olanın keskinliğinde huzur bulamaz.
Bu yüzden bazı insanlara duyulan iritasyon, aslında bir mesafe koyma ihtiyacıdır.
Gürültüden uzaklaşıp hakikate yaklaşma isteği.
Belki de yapılması gereken, onları değiştirmeye çalışmak değil;
kendi sadeliğini korumaktır. Çünkü gösteriş çoğaldıkça, sade olan daha kıymetli hâle gelir.
Ve insan, en çok da sahici olanın yanında dinlenir. 𝓥𝓭
|