 “Sessiz Çürüme”
Sosyal çürüme, bir toplumun bir anda yıkılması değil; yavaş yavaş içten aşınmasıdır.
Gürültüsü yoktur ama etkisi derindir.
Önce dil değişir, sonra değerler; en son da insanlar birbirine yabancılaşır.
İnsanın insana güveni azaldığında, en büyük kayıp başlar.
Çünkü toplum dediğimiz yapı, görünmeyen bağlarla ayakta durur.
Saygı, merhamet, ahlâk, adalet…
Bunlar zayıfladıkça, dışarıdan her şey yerli yerinde görünse bile içeride büyük bir boşluk oluşur.
Sosyal çürümenin en belirgin işareti, yanlışın normalleşmesidir.
Haksızlık karşısında susmak, yalanı “alışılmış” görmek, çıkarı hakikatin önüne koymak…
Bunlar küçük kırılmalar gibi görünür ama zamanla bir toplumun omurgasını çökertebilir.
Oysa çürümenin panzehiri yine insanın kendisidir.
Her birey kendi içindeki doğruyu koruduğu sürece,
en karanlık zamanlarda bile bir ışık kalır.
Çünkü toplum, kalabalıklardan değil; vicdanını kaybetmemiş insanlardan güç alır. 𝓥𝓭 |