 Adı Konmamış Bir Yas..
Vakit, ansızın kararan bir sabahın içidir,
güneş doğmuş ama ışık ulaşmamış gibi.
Bir yerde yarım kalmış sesler var,
duvarlara çarpıp geri dönmeyen.
Masumiyetin en sade hâliydi belki,
henüz kirlenmemiş bir zamanın içindeydi her şey.
Şimdi ise
rüzgâr bile daha temkinli esiyor,
sanki dokunsa incitecekmiş gibi dünyayı.
Bir çığlık düştü içimize,
adı yok, tarifi yok,
ama herkesin kalbinde aynı yerden kırıldı bir şey.
Ve o kırık,
hiçbir kelimeyle tamamlanmıyor.
Ben bugün,
hiç tanımadığım yüzler için üzgünüm
çünkü bazı kayıplar
yakın olmadan da can yakar.
Ve bilirim,
bazı acılar yüksek sesle konuşulmaz…
insan, en çok susarken paylaşır yasını. |