 "Sonra'ya Kalan"
Bir "sonra"nın eşiğine bıraktın beni,
Sanki kalbim bir kum saati değilmiş gibi…
Oysa ben,
Senin tek bir bakışına sığdırdığım ömrü
Bölmedim zamanın hiç bir dilimine.
Ne kadar ağır bir sızıdır bilir misin?
Birinin hayatında can olmak yerine,
Vakit bulunca çalınacak bir kapı olmak…
Ben sana bir ömür niyetiyle geldim,
Sen beni bir adımına bile denk saymadın.
Aramızdaki uçurum,
Senin ucu kapalı "belki"lerinle,
Benim kanayan "keşke"lerim arasında açıldı.
Erteledikçe eksildi içimdeki varlığın,
Ve ben her "sonra'da"
biraz daha vazgeçtim senden.
İnsan vazgeçmeyi bir günde öğrenmez;
Beklediği eşikte unutuldukça anlar.
Şimdi anlıyorum;
Sen beni kaybetmedin aslında.
Çünkü insan,
Sımsıkı sarıldığı şeyi kaybeder.
Sen bana hiç sarılmadın…
Sadece,
Gitmeme izin vermeyecek kadar yakında,
Yanına almayacak kadar uzakta tuttun...
"Şimdi git, istediğin her şeye tutunabilirsin.
Ama şunu unutma,
Hiç sarılmadığın birinin boşluğu,
Ömrün boyunca kollarını yoracak."
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” |