 İyiliğin Düşmanı..
En sonunda…
Hiçbir şey olmaz gibi olur en çok can yakan.
Bir iyilik düşer boşluğa, yankı bulmadan.
Ne bir bakış, ne bir söz, ne bir hatır kalan,
İşte orada başlar insanın içten içe dağılması.
Sanılır ki kötülük sadece kılıç kuşanır,
Oysa kötülük bağırmaz her zaman.
Bazen sadece görmez…
Bazen sadece susar…
Bazen yok sayar seni; emeğini, vaktini ve kalbini.
Anlarsın sonra, o ağır boşlukta yavaş yavaş;
Ne beklentiymiş asıl mesele,
Ne kibir, ne de o soğuk uzaklık…
Hepsi tek bir isimde düğümlenir sonunda,
Nankörlük…
İyiliğin görünmeyen,
Ama en derinden yaralayan düşmanı.
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” |